Educa Berlin 2016 – Dag 02

Educa Berlin 2016 – Dag 02

De tweede dag van Educa Berlijn startte met de sessie over tijd om te leren in het bedrijfsleven.
Het is interessant om na te gaan hoe werkgevers omgaan met leren en tijd.

tijd

In the Age of Acceleration: Making Time for Learning.

Hoe gaan we om met snelheid? De wereld draait steeds sneller. We zitten midden in een tijd van constante technologische innovatie, globalisatie en toenemende klimaatverandering.
Nu we meer werk en minder tijd ervaren, hoe kunnen wij en onze organisaties, leiderschap aanmoedigen en er voor zorgen dat werknemers de vruchten kunnen plukken van deze groei ?

De eerste spreker was Xavier Durochat van BNP Paribas SA, Frankrijk

Hij werkte bij Chronopost, Altran en Altedia als Coach en Training manager en is sinds 210 bij BNP aan de slag als directeur Leren, verandering en transformatie.
Hij gaf het inzicht dat een Wereldbank zoals BNP uit zeer diverse werknemers en beschikbare technologie bestaat. De bank is zowel actief in de Verenigde Staten als in Benin.

Momenteel is het zo dat banken je wegsturen van het loket. Als cliënt kom je enkel nog goed (online) geïnformeerd naar een loket en wil je snel een antwoord.
Hoe gaat de bank daarmee om? Tot vijf jaar geleden gaf BNP enkel classroom training aan hun werknemers. Dat is volledig voorbij. Nu gebruiken ze Moocs, Business games en willen ze AI leren koppelen aan corpotare social learning places. Beginnende managers worden naar startup- bedrijven gestuurd om er bij te leren en het “nieuwe” te ervaren.
Vijftig percent van de kennis in een firma wordt niet gedeeld. Deze kennis verdwijnt wanneer de persoon verdwijnt. Men wil enerzijds komen tot een soort interne youtube, google,… en anderzijds krijg je op basis van je vraag een expert aangereikt vanuit systeem. Geen trainers meer die rondreizen om training te geven. Wel om workshops te geven en ervaring te delen. Anders zullen werknemers buiten de bank de kennis gaan zoeken.
Dat werknemers zeer divers zijn komt ook hier weer naar boven. In sommige landen is men cultureel fier iets te kunnen delen. In andere landen vraagt men er geld voor…

 

Tweede spreker was Andreas Mack, partake AG, Germany.

Prof. Andreas Mack heeft een diploma in Business Administration met focus op stratiegie- ontwikkeling, koopgedrag, innovatie management en organisatorische psychologie. Sinds 2012 is hij professor aan de University of Arts in Berlijn.
http://www.partake.de

Zijn betoog is er een om veel meer risico te durven nemen, in een gat te springen en tijdens de sprong bij te leren. Velen werken naar een doel en gaan zo voorbij aan vernieuwing.
Zo is EBay geëvolueerd van een veilingsite naar een productcataloog en is Youtube aanvankelijk gestart als dating site.
We moeten durven vergeten, te werken zoals Snapchat. Om zo in de veelheid van data out of the box te leren denken. Robots en AI kunnen maar ten dele helpen. Na de tsunami in Japan vroeg men Honda of de robot Azimo niet kon helpen in de getroffen gebieden…ah neen…
En daarop begon Honda met de ontwikkeling van een nieuwe versie: http://spectrum.ieee.org/automaton/robotics/humanoids/honda-new-disaster-humanoid-robot
Hij wil ook rustpauzes en rustzones inlassen in bedrijven om zo tot nieuwe ideeën te kunnen komen.
Net als Xavier Durochat van BNP hecht hij veel belang aan start-ups. Ze zijn beperkt in budget en moeten nastreven wat haalbaar is. Zij zetten de klant erg centraal en hebben geen budgetten om elk item vanuit 360° te bekijken.

Derde spreker was Marcia Conner, Consultant, USA.
Auteur van het boek he New Social Learning: Connect, Collaborate, Work (2nd ed., ATD Press, June 2015). Voorheen vice president van de Education Services bij de firma PeopleSoft .

Zij was een hele tijd terug Trainer manager bij Microsoft in de dagen dat Dos werd overgenomen door IBM. Dat had als gevolg dat men om DOS te kunnen ondersteunen, in 9 maanden tijd naar een support- team moest evolueren van 40 naar 40.000 werknemers. Het was haar taak en die van enkele collega’s dat te realiseren. Later realiseerden ze zich dat ze die taak kregen toebedeeld omdat ze jong waren én buiten de lijntjes durfden kleuren. Een klassiek aanwervingspatroon was in 9 maand voor 40.000 personen onmogelijk. Daarom startte ze met een soort briefjes uit te delen waarop stond “hé, ken jij iemand die goed overweg kan aan de telefoon” ? Het nieuws liep als een lopend vuurtje. Volgende stap was om ze op dag 1 basisinfo mee te geven en op stap 2 meteen achter de telefoon plaats te doen nemen. Zo kregen deze werknemers meteen “focus”. Na zes weken kregen ze dan een echte training.

Ze roept op om te stoppen met bedrijfsprocedures om die ene persoon net hetzelfde te laten doen dan de persoon voor hem.
Zo nek je alle creativiteit en gedrevenheid. Zoek naar een manier waarop je werknemers motivatie vinden.

 

De tweede sessie vrijdag ging over The Value and the Price: Discussing Open Online Courses

stephen

Studenten hebben wereldwijd toegang tot relevante studieonderwerpen. Ze kunnen ervaren wat afgemeten, gepersonaliseerd leren betekent en kunnen er kennis en credits uit putten. Maar als open leren het equivalent – of zelfs beter- kan zijn van face- to face onderwijs, wat betekent dit dan voor de waarde en de prijs van MOOC’s voor instellingen, leergemeenschappen en studenten en voor de aanmaak van nieuwe kennis ?

De eerste spreker was  Diana Laurillard, professor of “Learning with Digital Technologies” in het Londense Kowledge Lab, UCL Institute.

Haar meest recente boek is Teaching as a Design Science, 2012. Haar vorige boek, Rethinking University Teaching, Routledge, 2002, is wereldwijd een van de meest geciteerde. http://www.ioe.ac.uk
Zij stelde een tool (Course Resource Appraisal Modeller (CRAM)) voor om er de kostprijs van een cursus (in het kaslokaal, volledig online of blended) mee te berekenen: http://web.lkldev.ioe.ac.uk/cram/index.html .

Pedagogische ondersteuning en aandacht per student kost nu eenmaal geld. Omdat het arbeidsintensief is. We hebben die ondersteuning net vooral nodig voor zij die niet zomaar het studeren via een Mooc starten. Daar loop je aan tegen financiering van de coaching & de schaalbaarheid ervan.
Zij leek me in dit debat de enige te zijn die duidelijk de waarde van MOOCS erkent, maar waarschuwt voor de kostprijs ervan.

Tweede spreker is Stephen Downes, gespecialiseerd in online leren, nieuwe media, pedagogie en filosofie.
Hij is waarschijnlijk het meest bekend van zijn dagelijkse nieuwsbrief OLDaily en de bedenker van de Massive Open Online Course (MOOC).
Hij is een populair spreker en verscheen de laatste vijftien jaar op honderden evenementen in gans de wereld. Hij is ook mede- bedenker van het connectivisme; dat heeft vooral de effecten van de technologie op het leren in het digitale tijdperk als onderwerp: http://www.nrc-cnrc.gc.ca/http://www.downes.ca/

Hij maakt zich minder druk om de kostprijs en blijft geloven in een “open” wereld. De originele MOOCS werden niet gevuld met speciaal daarvoor gemaakte inhoud, maar bevatte materiaal dat open beschikbaar was. De MOOC was een manier om die gestructureerd aan te bieden. Hij vindt het niet erg dat de kwaliteit van de inhoud een MOOC niet altijd optimaal is. Hij ziet de ervaring binnen de MOOC als enige wat telt en wil ook af van credits en degrees.

 

 

Hij ziet het als iemand die doorheen een stad een bezoek maakt, bijleert en tenslotte de zee bereikt.
Via een MOOC doet die dat op eigen kracht. In het “oude” onderwijssysteem via een tourgids. En hij wil af van die tourgidsen.
Diana Laurillard waarschuwt voor toeristen die blijvend in de stad lopen te zoeken en ook nood hebben aan extra ondersteuning / coaching = kost geld…

 

Derde spereker was Nina Huntemann van edX, USA. http://edx.org

Zij is director of academics and research bij de MOOC- firma edX. In deze rol leidt ze facultaire initiatieven, ontwikkelt ze curriculastrategieën en voorziet ze pedagogische expertise overheen de verschillende universitaire partners van edx. Voorgeen was ze professor in het departement communicatie en journalistiek bij de Suffolk University in Boston.

Weinig waardevolle bijdrage; ook omdat ze er zat vanuit een commerciële insteek.

 

De laatste sessie ging over  Google Glass for Education and Virtual Reality for Augmented Training and Development

Draagbare technologieën, virtuele realiteit en verhoogde realiteit zijn in staat een bijna real- life context te bieden. Het verbazingwekkend gebruik van deze middelen in de klasruimte of andere plaatsen waar informeel wordt geleerd toonde aan dat dit gevolgen heeft voor de vaardigheden en persoonlijke ontwikkeling van gebruikers.

De eerste spreekster was Dana-Maria Faneker van Captain VR uit Nederland.

ned

Zij is de eerste coach in Nederland die werkt met virtuele realiteit. Ze won de Samsung VR Challenge voor het beste VR idee in Nederland. Het idee is “vrees of heb lief” Met haar startup “CaptainVR” wil ze VR toepassingen maken om coaches, trainers therapeuten en fysiologen te leren werken met deze technologie. http://www.captainvr.nl

Ze startte haar sessie met een kort fragment over de angst die mensen hebben voor het spreken voor publiek.

Hoe fijn zou het zijn om mensen daar in te kunnen trainen in een virtuele 360°omgeving ?

bril
Het is daar waar haar bedrijf zich op toe legt. Ze ontwikkelt omgevingen om mensen van hun angst af te brengen. Zo haalde ze uitstekende resultaten met iemand met een wespen- fobie die dankzij VR niet langer leeft in angst in het wespenseizoen.

Tweede spreeksters waren Gwen Noteborn en  Catalina Goanta van de Universiteit Maastricht, Nederland.

Over de implementatie van Google Glass in het opleiding in de Rechten.

img_0152

Gwen Noteborn is directeur van het Edl@b; een zowel fysiek als virtueel opleidingSlab die experimenten met onderwijsmethodes in het hoger onderwijs toelaat. In 2015 won ze de SurfNet Innovation Challenge 2015 publieksprijs met het Google Glass-project in de Faculteit der Rechtsgeleerdheid.

De idee voor het gebruik van zo’n Google glass bril kwam er na inspiratie van het bekijken van een demo van Google waarin werd weergegeven wat zo’n bril kon betekenen voor een chirurg. Terwijl hij opereerde hoefde hij niet telkens naar een PC- kast te kopen om er de afbeelding van een CT scan te kunnen zien. Hij kon dit nu rechtstreeks op zijn netvlies geprojecteerd zien. Op basis daarvan ontwikkelde Maastricht de idee om voor de opleiding in de rechten de voorbereide pleit- notities en aanwijzingen door de docent (gebruik ander argument, spreek trager,..) niet langer mee te geven na een onderbreking van een oefenpleidooi, maar om die niet- storend weer te geven op het netvlies van de student die aan het pleiten is.

Het is inderdaad een leuk idee, maar ik vraag met af in hoeverre een klein schermpje voor de pleiter (een klein tablet bijvoorbeeld) niet leidt tot min of meer dezelfde resultaten. Ikzelf had een beetje het gevoel dat het ging om technologie om de technologie. De toepassing voor de inspirerende chirurg vind ik waardevoller.

No comments

Leave a reply

Your email is never published nor shared. Required fields are marked *